Tek kişiyim ben hala.
Ankara’ya olan sevgimde 10 yıldır en ufak bir artış olmadı. Olmuyor.
Sigaramın dumanı su gibi yoğun olsa ve içinde yüzsem, gökyüzüne çıksam kaldırma kuvvetiyle.
Whiskey in the jar
Kısa boylu, şişman, kalın dipli bardağa, dalgakırana çarpan dalgalar gibi hırçın girdaplarla dökülüyor elimdeki şişenin ağzından firar ederek. Ucuz veya pahalı, dandik veya kaliteli, yıllanmış veya yeni; her halükârda kulaklarıma kadar ısıtıyor içimi. Tüm hiçlikleri komikleştirip, dünyayı güzelleştiriyor. Beni güzelleştiriyor. İnsanlardan alamadıklarımı gözleri kapalı veriyor bana. Çoğunu sevmediğim insanlardan… Bazılarını yarı zamanlı sevebildiğim insanlardan…
Bir kadehin tüm insanlara bedel, boğaz yakıcı sevgilim.
O
Bencilsin demiştin bana. Kendi rahatını bozmamak için değişmiyorsun, bana ayak uydurmuyorsun, orta yolu bulmuyorsun demiştin. Sonuçta ikimize de zarar verecek bir dönüşüm için benden yoğun bir emek harcamamı beklemiştin.
Sevişirken bencilliğin esamesi okunmayan eylemlerimle yetinemiyordun. Basmakalıp ilişkilerden iğrenmeme rağmen seni başkalarıyla aldatmamam seni yeterince tatmin etmiyordu. Teslimiyet istiyordun sen. Sahibiyet arzusuyla yanıp tutuşuyordun. Hiçbir şeyi tadında bırakmıyordun.
Alkolüme bile karışmaya çalışırdın be kadın! Bir orospunun koynunda hissedebileceğim huzuru bile seninleyken hissedemedim. Bana iki insanın uzun süreli birbirini sevemeyeceğini öğrettin. Ne de iyi ettin.
